از سایت «ایران اهدا»

شما هم می‌توانید
یکایک شما عزیزان می‌توانید در زندگی هزاران فردی که در لیست انتظار  پیوند عضو قرار دارند تفاوت ایجاد نمایید. ما سخت می‌کوشیم تا در این خصوص به قلب و ذهن عموم راه یابیم ولی

شما هم می توانید سهیم باشید.

مهم‌ترین اقدامی که به منظور ارتقاء فرهنگ اهداء عضو می‌توانید انجام دهید این است که در مورد اهمیت اهداء عضو و تأثیر آن بر زندگی افراد گیرنده عضو با عزیزان خود صحبت کنید و آن‌ها را نیز به اهداء زندگی تشویق نمایید. اگر تا به حال کارت اهداء عضو پر نکرده‌اید، می‌توانید فرم رضایت از اهداء عضو پس از مرگ را در این سایت پر کرده و کارت اهداء عضو را دریافت نمایید.

راه‌های ساده بی‌شمار دیگری نیز وجود دارد تا ما را یاری نمایید:

· نادرست بودن برخی از باورهای عمومی رایج در جامعه را به اطلاع دیگران برسانید.

· دیگران را برای پر کردن فرم رضایت از اهداء عضو پس از مرگ و دریافت کارت اهداء عضو به پایگاه اطلاع رسانی ما ارجاع نمایید.

· بروشورهای مربوط به اهداء عضو را برای دیگران نیز ارسال نمایید.

· با واحد فراهم‌آوری اعضاء پیوندی تماس بگیرید تا مشاورینی را جهت صحبت در خصوص اهداء عضو در گردهمایی‌های دوستانه‌تان ارسال نمایند.

· در همایش‌ها و جشن‌های این واحد با هدف اشاعه فرهنگ اهداء عضو به عنوان داوطلب با ما همکاری نمایید.

· آدرس ما را www.iran-ehda.com در پایگاه اطلاع رسانی خود معرفی نمایید.

· به منظور پیشبرد پروژه‌های آموزشی، ما را از کمک های نقدی خود بهره‌مند نمایید.

شما می‌توانید کمک‌های نقدی خود را به شماره حساب 300700 بانک رفاه شعبه دکتر مسیح دانشوری واریز نمایید و رسید آن را همراه با مشخصات کامل خود به دورنما (فکس) و یا آدرس پستی ما ارسال نمایید.

تهران صندوق پستی: 634-19575 کد پستی: 1955841452 دورنما: 9966 2010-021 جهت کسب اطلاعات بیشتر با شماره تلفن‌های: 9966 2010-021 یا 9419 2010-021 تماس حاصل فرمایید.

دیالوگ: «تو فکر می‌کنی باید کاری بکنی؟»

« قبلی

- بستگی داره.

- به چی بستگی داره؟

- ببین، این که چقدر سختی بکشی به این بستگی داره که چقدر زنده باشی. می‌دونی منظورم چیه؟ کسایی که زنده‌ترن، کسایی که این دنیا کمتر اونا رو قورت داده، می‌دونی، کسایی که هنوز به «اصل‌ها» نزدیک‌ترن، این آدما بیشتر سختی می‌کشن، چون مقاومت می‌کنن. مقاومت کردن نشانه زنده بودنه.

- منظورت «کودک درون»و ایناست؟

- اینم یک تعبیرشه. اما نمی‌خوام ازین تعبیر استفاده کنم. این کودک درونو اینقدر استفاده کرده‌ن که به لجن کشیدنش. من به «زنده بودن» یک جور شعور به دست اومده از تجربه زندگی رو هم اضافه می‌کنم که توی تعبیر «کودک درون» نیست. خلاصه می‌خوام بگم اگه سختی می‌کشی بدون که بر خلاف بقیه «هنوز زنده‌ای».

- اتفاقاً می‌خوام بگم «زنده نیستم». یا لااقل به اون اندازه که تو فکر می‌کنی زنده نیستم. کسی که درد می‌کشه باید بتونه «کاری» بکنه و اگه نتونه کاری بکنه بیشتر درد می‌کشه و به زعم من بیشتر «می‌میره». درست؟ باید یه جوری خودشو خلاص کنه، می‌فهمی؟ وگرنه نمی‌شه بهش گفت «زنده»؛ حالا هر چقدر هم این «حساسیت اصیل»ش –به قول تو- ستایش برانگیز باشه.

- تو فکر می‌کنی باید کاری بکنی؟

- تو فکر می‌کنی نباید کاری بکنم؟ وقتی استخونات داره زیر یه چرخ بزرگ و نفهم و دست‌نیافتنی به اسم دنیا خرد می‌شه تو فکر می‌کنی نباید کاری بکنم؟

- چه کار می‌کنی؟

ادامه دارد

یوسف‌علی میرشکاک

زندگی را گر چه از پایان گرفتن هیچ پیغامی فراتر نیست / باز می‌گوید دلم لختی تأمل کن ببین پیغام دیگر نیست؟
در مروری تازه می‌بینم که جز افسانه‌هایی پوچ و پیچاپیچ / هیچ نقش دیگری در خاطر فرسوده‌ی این کهنه دفتر نیست…
با تو در این سرزمین -با کمترین زنگار- دشمن هر چه خواهی هست / هیچ کس یک لحظه‌ی کوتاه اگر آیینه هم باشی برادر نیست
سر به روی خشت زانو می‌گذارد، می‌پزد رویای نانی گرم / هر که چون ایمان به مزدان دغل، در خون این مردم شناور نیست
در سراب شوم امروز آنچه می‌بینیم سرگردانی فرداست / بر فراز کشتگاه خشک ما جز مرگ، ابری سایه گستر نیست…